Leven op emotionele kruimels
Waarom je blijft geven aan iemand die het niet teruggeeft
Het thema van Familie systemen deel 5 was een andere vorm van loyaliteit. Ik zie deze vorm ook veel in mijn praktijk en dacht dat dit wellicht een betere ingang is.
Ik schrijf over ‘haar’ maar dat kan net zo goed ‘hem’ zijn. Dat kan al in je vroeger jeugd zijn opgebouwd en dan kan het je vader of moeder zijn. En als dat patroon al bestaat, dan zie je dit niet alleen binnen een relatie maar ook op het werk.
En ja, iedereen ziet het. Alleen zij niet.
Zij blijft hem verdedigen.
Haar man leeft vooral voor zichzelf. Hij trekt er met zijn vrienden op uit, hij werkt laat, en de keren dat hij zich met de kinderen bemoeit is het vooral om zijn stempel te drukken en niet om er echt voor ze te zijn. Gaat er iets mis in huis, dan ligt het aan haar. Steeds weer aan haar. En net als zij boos wordt, is hij opeens weer lief.
Een lief woord, een knuffel, een gevoel van ‘samen’. Een avond waarop hij even de man is op wie ze ooit verliefd werd.
En weg is alles.
Het alleen staan, de schuld die ze de hele week kreeg toegeschoven, ze veegt het zo van tafel. Zeggen haar vriendinnen er iets van, dan neemt ze het meteen voor hem op. Ze legt het uit en maakt het kleiner dan het is, terwijl iedereen om haar heen allang doorheeft dat hij zich als een eikel gedraagt.
Ze cijfert zichzelf weg en schikt zich naar hem. En zelfs als blijkt dat er een ander is, slikt ze het door en hoopt ze stilletjes dat hij toch voor haar zal kiezen.
Je zou bijna denken dat ze het niet ziet. Maar diep van binnen weet ze het heel goed, en dat is juist het verwarrende. Ze heeft het patroon honderd keer gezien. Ze zou het haarscherp kunnen uitleggen aan een vriendin die hetzelfde doet. En toch stapt ze er steeds opnieuw in.
Waarom?
Omdat dit zelden over hem gaat. Dat vergeten zodra hij weer lief doet, dat jezelf wegcijferen, het is een oude beweging die ze al kende lang voordat hij in beeld kwam. Ergens leerde ze dat liefde iets is dat je verdient door te geven en jezelf klein te houden. Dat je een ander heel moet houden om er zelf te mogen zijn.
Zonder dat ze het doorheeft is ze niet trouw aan hem. Ze is trouw aan iemand achter hem, aan iemand die nooit helemaal terugkwam.
En dat is precies waarom inzicht haar niet bevrijdt. Je kunt een patroon volledig doorzien en er toch niet uit komen.
Het zit dieper, op het niveau waar die loyaliteit ooit in haar werd gelegd toen ze nog heel jong was. En… er zit angst onder om alleen te blijven. Angst om alles alleen te doen (wat ze al doet!)
En kijk dan eens naar haar werk. Daar zie je precies hetzelfde. Ze zet zich extra in en neemt meer dan haar deel op zich, alles voor een beetje erkenning die nooit helemaal komt. Hetzelfde podium, dezelfde beweging, alleen nu met een baas in de hoofdrol.
Herken je hier iets van. Bij jezelf, of bij iemand van wie je houdt.
Die ene relatie waar je telkens weer voor door de knieën gaat.
Of die baan waar je jezelf voorbijloopt voor een schouderklopje.
We kijken in deel 5 samen naar de onderliggende patronen van De onzichtbare loyaliteit. We maken die trouw eerst zichtbaar en geven hem een gezicht, want zolang hij onzichtbaar blijft, blijft hij sturen. Het valt zwaar om dit in je zelf te zien.
Het is pijnlijk om dit te aanvaarden. Maar dit weten is de eerste stap naar heling.
En heling maakt je niet koud of onverschillig. Het zorgt ervoor dat je kunt blijven houden van wie je liefhad zonder jezelf daarvoor kwijt te raken.
Reacties