Familiesystemen deel 3

Beschrijving

WIENS PLEK NEEM IK IN

Ordening in het familiesysteem, deel een

Soms is het duidelijk. Je werd eerder volwassen dan je leeftijd liet zien. Je zorgde voor een ouder toen je nog kind was. Je was de schouder, de bemiddelaar, de stille drager.

Vaker is het subtieler. Een tweede kind dat het lievelingskind werd. Een jongere die de plek van een oudere overneemt. Het bijbelse motief van Jakob die de zegen van Esau steelt, herhaalt zich in moderne families. Wie wordt opgetild, draagt vaak een onverklaarbare schuld. Wie wordt gepasseerd, draagt een wond zonder naam.

In samengestelde gezinnen ligt dit terrein extra open. Stiefouders op een plek die niet helemaal van hen is. Biologische ouders die uit beeld gingen maar systemisch hun plek behouden. Loyaliteiten die het kind in tweeën splitsen.

En er is nog een laag die zelden wordt benoemd. Wat als je vader of moeder zelf niet op de eigen plek stond. Een vader die te jong de plek van zijn vader heeft ingenomen. Een moeder die de plek van haar eigen moeder heeft moeten dragen voor ze zelf kind kon zijn. Een ouder die leefde voor een gestorven broer, of die de eerste partner van zijn ouders nooit heeft mogen kennen. Kinderen voelen dat. Niet bewust, maar in een vermoeidheid die er altijd al was, in een gevoel verantwoordelijk te zijn voor iets wat je niet kunt benoemen, in een merkwaardige kortsluiting net als je ergens zou mogen aankomen.

Hellinger ontdekte dat in elk familiesysteem geldt: wie eerder kwam, heeft voorrang. Wanneer iemand de plek van een ander inneemt, draagt hij iets boven zijn eigen plek. Dat geldt voor jou, en het geldt voor wie jou heeft gevormd.

We kijken naar wiens plek je hebt ingenomen, en naar wat je mogelijk overneemt van een ouder die zelf niet helemaal aankwam. We werken met het patroon dat zich blijft herhalen, en gaan via de Essentie het werk doen dat je terugbrengt naar je eigen plek.

Aan te bevelen is deel 1 en 2 ook te hebben gedaan..

Hieronder een opdracht voordat je de bijeenkomst gaat doen!
Denk aan je vader, of aan je moeder. Kies degene naar wie je je het meest getrokken voelt. Ga in wat je van hun jeugd weet op zoek naar het moment waarop zij voor het eerst iets moesten dragen dat te groot was voor hun leeftijd. Een ouder van hen die wegviel door ziekte of door de dood. Een broer of zus voor wie zij ineens moesten zorgen. Een vader of moeder in verdriet die getroost moest worden. Een heel huishouden dat op hun schouders kwam te liggen voor ze er klaar voor waren. Je weet het misschien niet precies, en dat hoeft ook niet. Een vermoeden is genoeg.

Probeer er een leeftijd bij te vinden. Hoe oud waren zij toen ongeveer.

Kijk dan naar je eigen leven. Wat speelde er bij jou rond diezelfde leeftijd. En als je kinderen hebt, kijk of een van hen die leeftijd nu heeft, en of daar iets van onrust zit dat je niet kunt verklaren.

Heel vaak rijmt er iets. Het herhaalt zich op leeftijd. Twee mensen, dezelfde leeftijd, soms bijna een eeuw ertussen. Wat heel apart is, is dat wat een ouder niet kon dragen, in het volgende lichaam in dezelfde leeftijd een zelfde thema opkomt, want dat programma is nu een onderdeel van die familie en die lijn. Het blijft daar zitten al het niet gezien wordt en … vooral, als de programma’s niet worden weggehaald.

Dat is waar deze avond over gaat.
Wie eerder kwam in een familie heeft voorrang, dat is de natuurlijke ordening. Zodra een kind de plek van een ouder inneemt, of een ouder de plek van diens ouder, gaat er iemand iets dragen dat boven zijn eigen plek ligt. Het is uitputtend, want je leeft dan een leven dat eigenlijk niet van jou is.